Emigreren voor de liefde
Mensen emigreren om allerlei redenen. Het klimaat. De levenskost. Belastingvoordelen. De vrijheid. Maar als we eerlijk zijn, is er één reden die alle andere overtreft: de liefde. Want als je hart ergens anders klopt, volgt de rest van jou vanzelf (samen met je koffers).
We vroegen drie vrouwen uit de INA Community naar hun verhaal.
Lisa ontmoette haar man op een toeristenbus in Peru, Manon vond haar partner tijdens een expeditie in de Filipijnen, en Ina? Die werd online benaderd door iemand met een ondernemingsidee, en kijk hoe dat eindigde.
Drie vrouwen, drie landen, drie heel verschillende verhalen. Eén gemeenschappelijke noemer: de liefde.
Lisa: Peru en de man met het mysterieuze accent
Lisa vertrok alleen op wereldreis, met een rugzak en geen vast plan. Ze stapte op een toeristenbus door Peru, ontmoette elke dag nieuwe mensen en liet zich meevoeren van plek naar plek. En ergens onderweg, op zo’n willekeurige plek, was er opeens Mario.
Mario reisde met zijn broer, en het was in een club dat Lisa hem voor het eerst zag. “Ik wist meteen: dat is hem,” vertelt ze. Ze zei het ook letterlijk tegen haar vriendin. Met zijn donkere haren en gespierde armen was ze meteen verkocht, en ze wist al langer dat ze niet op Belgische of Europese mannen viel. Maar er was meer dan uiterlijk: Mario straalde rust uit, iets wat haar meteen aansprak.
Van een Peruaanse toeristenbus naar een huwelijk in Las Vegas
Wat volgde op die toeristenbus was een stille, maar vastberaden achtervolging. “Ik ging naast hem zitten, achter hem, maakte stiekem foto’s, allemaal om zijn accent te kunnen achterhalen.”
Want dat accent liet haar niet los.
Uiteindelijk was het een medetoerist (lees: vriendin) die de helpende hand reikte en haar eindelijk naar hem toeduwde. Een vriendin die later (belofte maakt schuld) de getuige op hun huwelijk zou worden.
Zeven jaar later zijn Lisa en Mario bijna vijf jaar getrouwd en wonen ze al 4,5 jaar in Spanje.
Mario is Amerikaans geboren, maar heeft Mexicaanse roots.
Dat betekent in de praktijk dat ze niet te kampen hebben met cultuurverschillen van twee landen, maar zelfs van drie.
Mexicaanse tantes, Spaanse traagheid en aardappelen met mayonaise
“De grootste ergernis? Het ‘fastfood’ principe. Niet de burger zelf (al lust hij die ook altijd), maar de mentaliteit: amper de laatste hap binnen en al naar de rekening vragen.
In Spanje zitten mensen, net als in België, soms urenlang aan tafel voor tapas, dus dat botst stevig.” En in de keuken loopt het niet altijd veel vlotter. “Mario eet het liefst elke dag Mexicaans en pikant. Ik word het gelukkigst van aardappelen met mayonaise. Na zeven jaar is dat nog altijd een dagelijkse onderhandeling.”
Ook stiptheid is een heikel punt in hun relatie. Belgen en Nederlanders zijn van nature punctueel, maar in de Latino cultuur, en al zeker in Spanje, werkt dat gewoon anders.
Lisa heeft zich daar ondertussen redelijk goed bij aangepast, iets wat ze ook herkent bij andere expat vriendinnen, maar ze geeft eerlijk toe dat het geduld vraagt.
En dan was er nog de vraag die velen in zo’n situatie kennen: hoe reageren de families?
Lisa was eerlijk gezegd een beetje bang om Mario thuis voor te stellen, en ook om zelf voorgesteld te worden aan zijn Mexicaanse familie. Aan haar vaders kant is de familie multicultureel, maar aan haar moeders kant spreekt niemand echt Engels.
En als niet-Mexicaanse vriendin vroeg ze zich af hoe ze ontvangen zou worden. Maar het liep beter dan verwacht. “Het hielp dat ik heel open ben en Spaans sprak, dus ik viel meteen bij las tias in de smaak.”
Dat zijn de tantes, en wie ooit al eens Mexicaanse tantes heeft ontmoet, weet dat hun goedkeuring telt.
Beide families ontvingen hen vanaf het begin met open armen, iets waar Lisa en Mario nog altijd enorm dankbaar voor zijn. Lisa bedankte haar schoonfamilie er tijdens haar geloftes, in het Spaans, persoonlijk voor.
“What’s meant to be will always find its way”
De echte relatietest kwam met Covid. Negen maanden lang waren we gescheiden van elkaar, terwijl de grenzen gesloten bleven voor koppels die niet getrouwd waren.
“Ik stond op het punt om op te geven,” vertelt Lisa eerlijk. “Maar Mario wou er voor blijven gaan.”
Die periode heeft ons ook doen beslissen om te trouwen, zodat we nooit meer in die situatie zouden belanden.”
Ze sluit af met een inzicht dat eenvoudig klinkt, maar veel gewicht draagt: het heeft haar geleerd om flexibel te zijn en niet alles te willen plannen en controleren, want het leven loopt soms heel anders dan verwacht.
Een blijvend werkpunt voor haar naar eigen zeggen, maar ook een van de mooiste lessen die deze liefde haar heeft gegeven.
Haar motto vat het perfect samen:
What’s meant to be will always find its way.
Ina: Van een zakelijke pitch naar een liefdevolle klik
Ina woont in Paraguay en helpt anderen om er een bedrijf op te starten.
Dat is precies waarom hij haar aanschreef. Hij had een ondernemingsidee en wou haar input, dus vroeg hij of hij zijn idee mocht pitchen tijdens een online meeting.
Een zakelijk begin, maar dat is ondertussen al wat verder geëvolueerd.
We zijn nog in de datingfase, bewust.
“Omdat ik weet welke impact emigreren naar een ver land met zich meebrengt, wil ik hem zijn eigen weg laten ontdekken in Paraguay, voordat we ons officieel een koppel noemen.”
Een nuchtere keuze, maar ook een liefdevolle. Want wie beter dan Ina weet hoe ingrijpend zo’n stap is?
Ze had bovendien al van dichtbij gezien hoe een eerdere relatie na een emigratie onder druk kwam te staan, en dat heeft haar geleerd om het deze keer rustig aan te doen.
Haar familie en vrienden waren dan ook heel enthousiast toen ze hoorden over deze nieuwe persoon in haar leven.
Luide Nederlanders en out-of-the-box denkers
Hij is een Nederlander, wat zijn eigen kleine maar merkbare cultuurverschillen oplevert. Als Belg merkt Ina dat hij veel luider praat dan zij, en soms begrijpen ze elkaar gewoon niet, omdat Vlamingen andere betekenissen geven aan bepaalde woorden dan Nederlanders. Wie ooit al eens een discussie had over “straks”, “zonet” of “kot”, begrijpt dit onmiddellijk.
Wat trekt haar aan in hem? Hij denkt out of the box in alle facetten van het leven.
Hij kan zichzelf en anderen in leven houden dankzij zijn kennis van jagen, koken, alternatieve geneeskunde en huizen bouwen, bovenop zijn ondernemersmindset. De ultieme combinatie voor het leven in Paraguay, dat wel. En een man die een huis kan bouwen én lekker kan koken? Dat telt ook gewoon mee.
Rustig aan bouwen aan een gemeenschappelijke toekomst
Een bijkomend voordeel: er komt geen langeafstandsrelatie aan te pas, want Ina woonde al in Paraguay en hij was van plan om vanuit Nederland naar Paraguay te verhuizen.
Maar dat betekende wel dat ze na zijn verkenningsbezoek afscheid moesten nemen zonder te weten wanneer hij definitief zou komen.
Die onzekerheid, dat wachten zonder datum op de kalender, is iets wat veel mensen die voor de liefde emigreren herkennen.
Haar raad voor wie hetzelfde overkomt: ontdek het land en de gewoonten voordat je definitief verhuist, zodat je je niet alleen thuis voelt bij die persoon, maar ook in het nieuwe land zelf.
En zorg dat het land jullie keuze is, niet alleen die van de ander.
Manon: verliefd op de excursiegids op de Filipijnen
Manon was aan het backpacken door de Filipijnen toen ze een expeditietour boekte om het land verder te ontdekken. Dondon was de excursiegids; zij was de toerist. Professioneel en keurig, niks aan de hand.
De tour was heel gezellig, maar Manon dacht er aanvankelijk niet verder over na. Ze was aan het backpacken, had nog een hele route voor zich en vertrok vrij snel alweer naar de volgende bestemming. Alleen bleef Dondon in haar hoofd hangen.
Ze hielden contact, berichtten elkaar, en ergens tussen al die berichten groeide er iets wat ze moeilijk kon negeren. Na veel twijfelen besloot ze haar rugzak opzij te zetten en terug te vliegen naar de Filipijnen, naar hem.
Ze spendeerden een aantal dagen met elkaar en het voelde meteen goed en vertrouwd, alsof ze elkaar al veel langer kenden.
Ze werden officieel een koppel op 18 juni 2024, de dag dat Manon voor de tweede keer naar de Filipijnen reisde en ook kennismaakte met zijn familie. Sindsdien woont ze al meer dan een jaar op de eilanden, na bijna een jaar langeafstandsrelatie.
“Die afstand voelde voor mij ergens ook fijn.
Om echt uit te zoeken of je ondanks de kilometers ook nog tijd voor elkaar maakt, en of het gevoel blijft. En dat is er nog steeds.”
Het was trouwens haar eerste relatie ooit, wat de stap naar de Filipijnen extra groot maakte. Maar iedereen rondom haar was altijd begripvol en enthousiast, ook al begrepen haar ouders in het begin best wel dat het even afwachten was hoe serieus de relatie was.
Hollandse directheid ontmoet de Filipijnse glimlach
Cultuurverschillen? Die zijn er volop. Planning is op de Filipijnen heerlijk flexibel, en als toerist vond Manon dat fantastisch. Maar als inwoner vraagt het meer aanpassing en loslaten. Ze lacht er nu om, maar geeft toe dat het in het begin echt wennen was, want op vakantie zijn is nu eenmaal iets anders dan er wonen.
Filipijnse mensen zijn ook heel goed in delen met elkaar. Ze delen makkelijk eten, zijn gastvrij en er is altijd ruimte voor een praatje.
Als Nederlander ben je toch meer op jezelf, dus ook dat was een verschil om aan te wennen. En dan is er nog de Hollandse directheid.
Wat voor Manon volkomen normaal aanvoelt, niet boos of negatief bedoeld, botst soms met de conflictvermijdende Filipijnse mentaliteit.
“Dondon heeft van mij geleerd dat hij zich soms best mag uitspreken. Ik heb van hem geleerd om het wat zachter te brengen.”
Een mooie ruil, als je het zo bekijkt.
Wat trekt haar aan in hem? Zijn zorgzaamheid en zijn optimisme. Twee eigenschappen die je ver kunnen dragen, zeker als je samen een nieuw leven opbouwt in een land dat voor jou nog relatief onbekend is.
Het zwaarste voor Manon blijft het gemis van familie en vrienden. “Het voelt soms tegenstrijdig: je wil gelukkig zijn, maar je beseft ook wat je je moeder aandoet.
En nu krijgen vriendinnen kinderen in Nederland en ben je er niet bij.” Toch haalt ze er ook iets moois uit. “Het laat zien hoe sterk vriendschap kan zijn: ondanks de afstand blijven mensen interesse tonen en er voor je zijn op alle mogelijke manieren.”
Haar advies is even helder als hartverwarmend: zoek het uit en probeer het, want het is zonde als je het niet doet.
“Durf buiten het gebaande pad te gaan en ontdek wat het voor jou in petto heeft. Het is immers jouw leven.”
Wat deze drie liefdesverhalen gemeen hebben
Drie vrouwen, drie landen, drie manieren om verliefd te worden ver van huis. Maar als je de rode draad zoekt, vind je hem snel.
Ze hebben allemaal iets opgegeven: zekerheid, comfort, de nabijheid van mensen die ze liefhebben.
En ze hebben er allemaal iets voor teruggekregen. Het is niet altijd makkelijk geweest, en twijfel heeft bij elk van hen wel eens de kop opgestoken.
Maar ze hebben het allemaal op hun eigen manier gedaan, eerlijk en zonder shortcuts.
Wat je uit hun verhalen meeneemt: praat over cultuurverschillen, want die bestaan echt en ze verdwijnen niet vanzelf. Verwacht niet dat de ander zich volledig aanpast, want dat werkt twee kanten op.
Geef jezelf en de ander ook de tijd om een nieuw land echt te leren kennen. En verhuizen puur omwille van een relatie, zonder te weten of jij zelf ook gelukkig bent op die plek, is een recept voor ontgoocheling.
Durf buiten de gebaande paden te wandelen …
Als Manon het mooi zegt: het is jouw leven, maak keuzes waar jij blij van wordt. En als het dan toch niet loopt zoals gepland? Dan heb je er tenminste alles aan gedaan.
Heb jij ook iemand ontmoet in het buitenland, of overweeg je te emigreren en wil je weten hoe je dat aanpakt?
Bekijk het aanbod van INA Community en ontdek hoe andere vrouwen je daarin kunnen begeleiden.
Niets meer missen?
Schrijf je in voor onze nieuwe blogs of volg ons op onze socials:
